Judge Dandabani /1,100 ஏக்கர் நிலத்தை வக்ஃப் சொத்தாக மசூதி கோருவதை சென்னை உயர் நீதிமன்றம் நிராகரித்தது.

1,100 ஏக்கர் நிலத்தை வக்ஃப் சொத்தாக மசூதி கோருவதை சென்னை உயர் நீதிமன்றம் நிராகரித்தது.
1712 ஆம் ஆண்டு அப்போதைய மதுரை சமஸ்தான ஆட்சியாளரால் வழங்கப்பட்ட மானியத்தின் அடிப்படையில், நீதிபதி எம். தண்டபாணி 2.34 ஏக்கர் மட்டுமே அதற்கு உரிமை உண்டு என்று தீர்ப்பளிக்கிறார்.
புதுப்பிக்கப்பட்டது – செப்டம்பர் 20, 2025 06:28 pm IST – சென்னை

முகமது இம்ரானுல்லா எஸ்.முகமது இம்ரானுல்லா எஸ்.

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் 1,100 ஏக்கர் நிலத்திற்கு மேல் வக்ஃப் சொத்தாக ஒரு மசூதி முன்வைத்த கோரிக்கையை சென்னை உயர் நீதிமன்றம் நிராகரித்து, 1712 ஆம் ஆண்டு அப்போதைய மதுரை சமஸ்தான ஆட்சியாளர் செப்புத் தகடு கல்வெட்டு மூலம் வழங்கிய மான்யம் (மானியம்) அடிப்படையில் அந்த மசூதிக்கு 2.34 ஏக்கர் மட்டுமே உரிமை உண்டு என்று தீர்ப்பளித்துள்ளது.

வ
ஆகஸ்ட் 18, 2016 அன்று கண்டியாபேரியில் உள்ள கன்மியா பள்ளிவாசல் (மசூதி) முத்தவல்லிக்கு ஆதரவாக வக்ஃப் தீர்ப்பாயம் (திருநெவேலி முதன்மை துணை நீதிமன்றம்) பிறப்பித்த தீர்ப்பை எதிர்த்து, 2018 ஆம் ஆண்டு தமிழக அரசு தாக்கல் செய்த சிவில் சீராய்வு மனுவை ஓரளவுக்கு அனுமதித்த அதே வேளையில் நீதிபதி எம். தண்டபாணி இவ்வாறு தீர்ப்பளித்தார்.

மசூதிக்கு எந்த நிலத்திற்கும் உரிமை இல்லை என்று வாதிட்ட மாநில அரசு தாக்கல் செய்த சீராய்வு மனுவில், தமிழ்நாடு வக்ஃப் வாரியத்தின் மூத்த வழக்கறிஞர் வி. ராகவாச்சாரி மற்றும் அமிகஸ் கியூரி செவனன் மோகன் ஆகியோர் முன்வைத்த விரிவான வாதங்களைக் கேட்ட பிறகு நீதிபதி இந்த முடிவை எடுத்தார்.

2011 ஆம் ஆண்டு வக்ஃப் தீர்ப்பாயத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட சிவில் வழக்கில் மசூதியால் பட்டியலிடப்பட்ட அனைத்து சர்வே எண்களும் 1963 ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாடு இனாம் (அழிப்பு மற்றும் ரயத்வாரியாக மாற்றுதல்) சட்டத்தின் விதிகளின் கீழ் 1966 ஆம் ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்டவை என்று கூடுதல் அட்வகேட் ஜெனரல் வீர கதிரவன் வாதிட்டார்.

அரசாங்கம் சொத்துக்களை ரயோத்வாரி நிலங்களாக அறிவித்தது, இதன் மூலம் வக்ஃப்பின் உரிமையை நீக்கியது, மேலும் அந்த நிலங்களில் பல பகுதிகள் நிலமற்ற ஏழைகளுக்கு வழங்கப்பட்டன என்று ஏஏஜி கூறினார். 362 பேர் பட்டா ஒதுக்கீட்டின் அடிப்படையில் விவசாயத்திற்காக நிலங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர் என்பதும் நீதிமன்றத்தின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.

அரசாங்கத்தின் வாதங்களை ஏற்க மறுத்த நீதிபதி, ஒரு சொத்து வக்ஃப் என்று அறிவிக்கப்பட்டவுடன், அது அப்படியே இருக்கும் என்று கூறினார். செப்புத் தகட்டில் உள்ள தெலுங்கு கல்வெட்டு 1925 ஆம் ஆண்டிலேயே படியெடுக்கப்பட்டதால், 1712 ஆம் ஆண்டு மசூதிக்கு வழங்கப்பட்ட மானியத்தை சந்தேகிக்க முடியாது என்று அவர் கூறினார்.

அந்தக் கல்வெட்டில் அது “மசூதி தர்மத்திற்கான சர்வ மான்யம்” என்றும், “சூரியனும் சந்திரனும் இருக்கும் வரை இது மகனிடமிருந்து பேரனுக்குத் தொடரும்” என்றும் எழுதப்பட்டிருந்தது. மதுரை சமஸ்தானத்தின் முன்னாள் ஆட்சியாளரால் வழங்கப்பட்ட வரியில்லா மானியம் 1865 மற்றும் 1866 ஆண்டுகளின் இனாம் கண்காட்சிப் பதிவேட்டிலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

மேலும், மானியத்தின் மீதான மசூதியின் உரிமையை திருநெல்வேலி (திருநெல்வேலியின் முந்தைய பெயர்) துணை நீதிமன்றமே மார்ச் 8, 1955 அன்று உறுதிப்படுத்தியது, மேலும் துணை நீதிமன்றத்தில் வழக்கில் ஒரு தரப்பினராக இருந்தபோதிலும், அரசு மேல்முறையீட்டில் எடுக்கப்படாததால் அந்த ஆணை இறுதியானது என்று நீதிபதி கூறினார்.

இருப்பினும், மசூதிக்கு எவ்வளவு நிலம் உரிமை உண்டு என்பதைப் பொறுத்தவரை, செப்புத் தகடு கல்வெட்டு 75 கோட்டா நிலம் மட்டுமே வழங்கப்பட்டதாகக் கூறுகிறது என்றும், கூகிள் தேடலில் ஒவ்வொரு கோட்டா/கட்டாவும் 0.03124 ஏக்கருக்குச் சமம் என்று காட்டும் என்றும் நீதிபதி சுட்டிக்காட்டினார்.

எனவே, மசூதிக்கு மொத்தம் 2.34 ஏக்கர் மட்டுமே உரிமை உண்டு, அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை என்று நீதிபதி தண்டபாணி தீர்ப்பளித்து, செப்புத் தகடு கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள விளக்கம் மற்றும் எல்லைகளின் அடிப்படையில் அந்த நிலத்தை அடையாளம் காண தமிழ்நாடு வக்ஃப் வாரியத்திற்கு உத்தரவிட்டார்.

நில அளவை மற்றும் எல்லைகள் சட்டம் 1923 ஆம் ஆண்டுதான் நடைமுறைக்கு வந்தது, அதுவரை நிலங்களுக்கு நில அளவை எண்களை ஒதுக்கும் நடைமுறை நடைமுறையில் இல்லை. இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளில், 1,100 ஏக்கர் பரப்பளவைச் சேர்ந்த பல நில அளவை எண்களின் மீது மசூதி எவ்வாறு உரிமை கோரியது என்பதை விளக்க மசூதி தவறிவிட்டது என்று நீதிபதி கூறினார்.

“இந்த விஷயத்தில் சட்ட நிலைப்பாட்டின் புத்திசாலித்தனமான விளக்கத்துடன் இந்த நீதிமன்றத்திற்கு தெளிவுபடுத்தியதற்காக, கற்றறிந்த அமிகஸ் திரு. செவனன் மோகன் வழங்கிய உதவிக்கு இந்த நீதிமன்றம் தனது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறது, இதன் மூலம் இந்த நீதிமன்றம் கையில் உள்ள பிரச்சினை தொடர்பான சட்டத்தின் அனைத்து அம்சங்களிலும் தனது கருத்தை வழங்க முடியும்” என்று நீதிபதி தனது தீர்ப்பை முடித்தார்.