கவனக்குறைவாக வாகனம் ஓட்டி விபத்துக்கு முழுப் பொறுப்பேற்று இறந்தால் காப்பீட்டு நிறுவனத்திடமிருந்து இழப்பீடு கோர முடியாது:

முகப்புப் பக்கம்  / நீதிமன்ற புதுப்பிப்புகள்  / உயர் நீதிமன்றங்கள்  / சென்னை உயர் நீதிமன்றம் கவனக்குறைவாக வாகனம் ஓட்டி விபத்துக்கு முழுப் பொறுப்பேற்று இறந்தால் காப்பீட்டு நிறுவனத்திடமிருந்து இழப்பீடு கோர முடியாது: சென்னை உயர் நீதிமன்றம் மோட்டார் விபத்துகள் உரிமைகோரல் தீர்ப்பாயத்தின் உத்தரவை ரத்து செய்யக் கோரி, 1988 ஆம் ஆண்டு மோட்டார் வாகனச் சட்டத்தின் பிரிவு 173 இன் கீழ், சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் சிவில் இதர மேல்முறையீடு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. துலிப் காந்த் எழுதியது| 2 அக்டோபர் 2025 மாலை 4:00 மணி ஒரு மோட்டார் விபத்து வழக்கில் டெபாசிட் செய்யப்பட்ட இழப்பீட்டுத் தொகையைத் திரும்பப் பெற காப்பீட்டு நிறுவனத்திற்கு உரிமை உண்டு என்றாலும், இறந்தவர் தானே கவனக்குறைவாக வாகனம் ஓட்டி விபத்துக்கு மட்டுமே பொறுப்பேற்றால், அவர் காப்பீட்டு நிறுவனத்திடமிருந்து இழப்பீடு கோர முடியாது என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. மோட்டார் விபத்துகள் உரிமைகோரல் தீர்ப்பாயத்தின் உத்தரவை ரத்து செய்ய, 1988 ஆம் ஆண்டு மோட்டார் வாகனச் சட்டத்தின் பிரிவு 173 இன் கீழ், உயர் நீதிமன்றத்தில் சிவில் இதர மேல்முறையீடு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. நீதிபதி ஆர். பூர்ணிமாவின் தனி அமர்வு , “ஒருவர் ஒரு வாகனத்தை அதன் உரிமையாளரிடமிருந்து கடன் வாங்கி ஓட்டும்போது, ​​அவர் உரிமையாளரின் காலணியில் அடியெடுத்து வைக்கிறார். தற்போதைய வழக்கில், இறந்தவரே அலட்சியமாக வாகனம் ஓட்டினார், மேலும் விபத்துக்கு மட்டுமே பொறுப்பேற்றார். எனவே, அவர் மூன்றாம் தரப்பினரின் வகைக்குள் வராததால், காப்பீட்டு நிறுவனத்திடமிருந்து இழப்பீடு கோர முடியாது” என்று குறிப்பிட்டது. இதையும் படியுங்கள் – ஆதாரமற்ற அறிக்கைகளுக்கு தேவையற்ற முக்கியத்துவம் கொடுப்பது நீதியின் நலனைப் பாதிக்கும்: சிலை தடுப்புப் பிரிவின் முன்னாள் இன்ஸ்பெக்டர் ஜெனரலின் மனுவை சென்னை உயர் நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டது. மேல்முறையீட்டாளர் சார்பாக வழக்கறிஞர் ஜே.எஸ்.முரளி வாதாடினார். உண்மை பின்னணி இந்த சம்பவம் 2009 ஆம் ஆண்டுக்கு முந்தையது, இறந்தவர் முதல் பிரதிவாதிக்கு சொந்தமான இரண்டாவது பிரதிவாதியுடன் காப்பீடு செய்யப்பட்ட டொயோட்டா குவாலிஸ் காரை ஓட்டிச் சென்றார். வாகனம் கவிழ்ந்து விபத்துக்குள்ளானது, இதன் விளைவாக, இறந்தவர் பலத்த காயமடைந்தார். சம்பவம் நடந்த உடனேயே, அவர் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார், அங்கு அவர் காயங்களால் இறந்தார். ஐபிசி பிரிவுகள் 279, 337, 338 மற்றும் 304-A இன் கீழ் எஃப்ஐஆர் பதிவு செய்யப்பட்டது. மனுதாரர் தனது கணவரின் மரணத்திற்கு ரூ.3,93,500 இழப்பீடு கோரி ஒரு கோரிக்கை மனுவை தாக்கல் செய்திருந்தார். இறந்தவர் மாதத்திற்கு ரூ.3,000 சம்பாதிக்கும் ஓட்டுநர் என்றும், அவர் குடும்பத்தின் ஒரே வருமானம் ஈட்டும் நபர் என்றும் கூறப்பட்டது. மேலும் படிக்க – ஒருவரை ‘அசாதாரணமாக’ அறிவிக்க வருவாய் அதிகாரிகளின் சான்றிதழை இறுதி சான்றாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை: சென்னை உயர் நீதிமன்றம் இந்த வழக்கில் விபத்து நிகழ்ந்தது இறந்த ஓட்டுநரின் அலட்சியத்தாலும், அலட்சியத்தாலும் தான் என்றும், மோட்டார் வாகனச் சட்டத்தின் பிரிவு 163-A-ன் கீழ், ஓட்டுநரின் சொந்த அலட்சியத்திற்காக எந்த உரிமைகோரலையும் ஏற்க முடியாது என்றும் காப்பீட்டு நிறுவனம் கூறியது. தீர்ப்பாயம் வட்டியுடன் சேர்த்து ரூ.3,93,500 இழப்பீடு வழங்கியது, மேலும் காப்பீட்டு நிறுவனத்திற்கு அதை டெபாசிட் செய்ய உத்தரவிட்டது. இதனால், மேல்முறையீட்டு காப்பீட்டு நிறுவனம் உயர் நீதிமன்றத்தை அணுகியது. பகுத்தறிவு ராம்கிலாடி மற்றும் மற்றொரு எதிர் யுனைடெட் இந்தியா காப்பீட்டு நிறுவனம் மற்றும் மற்றொரு (2020) வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை பெஞ்ச் குறிப்பிட்டது, அதில் பிரிவு 163-A இன் கீழ் உரிமை கோரும் மனுவை கடன் வாங்குபவர்/அனுமதி பெற்ற பயனரால் குறிப்பிட்ட வாகனத்தின் உரிமையாளர் மற்றும்/அல்லது காப்பீட்டாளருக்கு எதிராக பராமரிக்க முடியாது, எனவே, கடன் வாங்குபவர்/அனுமதி பெற்ற பயனர் உரிமையாளரின் காலணியில் நுழைகிறார், மேலும் உரிமையாளர் உரிமை கோருபவர் மற்றும் பெறுநராக இருக்க முடியாது. மேலும் படிக்க – RERA சட்டம் தடை உத்தரவு பிறப்பிக்க அதிகாரம் அளிக்கவில்லை: சென்னை உயர் நீதிமன்றம் மேலும், FIR-ல், வாகனத்தை இறந்தவரே ஓட்டிச் சென்றதாகவும், விபத்துக்குக் காரணமான அலட்சியமாக வாகனம் ஓட்டியதற்கு அவர் மட்டுமே பொறுப்பு என்றும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது கவனிக்கப்பட்டது. மேலும், விபத்துக்கு தனது கணவர் பொறுப்பல்ல என்பதை எதிர்த்து உரிமைகோருபவர் எந்தப் புகாரும் பதிவு செய்யவில்லை. விபத்து நடந்த நேரத்தில் இறந்தவர் மட்டுமே வாகனத்தை ஓட்டிச் சென்றதாக விசாரணையின் போது அவர் ஒப்புக்கொண்டார். “வாகனம் இறந்தவரின் சகோதரருக்கு சொந்தமானது என்பதும், இறந்தவர் அதையே கடன் வாங்கினார் என்பதும் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. அவர் வாகனத்தை வேகமாகவும் அலட்சியமாகவும் ஓட்டினார், இதன் விளைவாக விபத்து ஏற்பட்டது. சட்டப்பூர்வ உரிமையாளரிடமிருந்து வாகனத்தை கடன் வாங்கியவுடன், அவர் உரிமையாளரின் காலணியில் சிக்கினார், எனவே, இழப்பீட்டுக்கான எந்தவொரு கோரிக்கையையும் பராமரிக்க அவருக்கு உரிமை இல்லை” என்று அது மேலும் கூறியது. மேலும் படிக்க – மனைவி மற்றும் தாயை வாழ்நாள் முழுவதும் பராமரிப்பது ஆணின் சட்ட, தார்மீக மற்றும் சமூகக் கடமை: சென்னை உயர் நீதிமன்றம் மேல்முறையீட்டை அனுமதித்து, தீர்ப்பாயத்தின் ஆட்சேபனைக்குரிய உத்தரவை ரத்து செய்து, மேல்முறையீட்டாளர் காப்பீட்டு நிறுவனம் தீர்ப்பாயத்தின் முன் டெபாசிட் செய்யப்பட்ட தொகையைத் திரும்பப் பெற உரிமை உண்டு என்று பெஞ்ச் தீர்ப்பளித்தது. காரணத் தலைப்பு: தி நியூ இந்தியா அஷ்யூரன்ஸ் கம்பெனி லிமிடெட் எதிர் அன்னலட்சுமி (வழக்கு எண்: CMA.(MD)எண்.1866 / 2013) ஆர்டரைப் படிக்க/பதிவிறக்க இங்கே கிளிக் செய்யவும். சென்னை உயர் நீதிமன்றம்நீதிபதி ஆர். பூர்ணிமா துலிப் காந்த் உதவி ஆசிரியர் சட்ட இதழியல் மற்றும் எடிட்டிங் துறையில் 5 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான அனுபவமுள்ள வெர்டிக்டமில் உதவி ஆசிரியராக துலிப் காந்த் உள்ளார். உச்ச நீதிமன்றம், உயர் நீதிமன்றங்கள் மற்றும் தீர்ப்பாயங்களின் தீர்ப்புகளை அவர் விரிவாக உள்ளடக்குகிறார். அவர் முன்பு ஒரு சட்ட வெளியீட்டு வலைத்தளத்தில் பணிபுரிந்துள்ளார், அங்கு அவர் மற்ற ஆசிரியர்களின் பணிகளை மேற்பார்வையிட்டார் மற்றும் பல்வேறு அரசு அமைச்சகங்களின் அறிவிப்புகள் குறித்த புதுப்பிப்புகளையும் உருவாக்கியுள்ளார். டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தின் SGTB கல்சா கல்லூரியில் ஆங்கில ஹானர்ஸ் பட்டம் பெற்றுள்ளார், மேலும் அமிட்டி பல்கலைக்கழகத்தில் கார்ப்பரேட் சட்டத்தில் நிபுணத்துவத்துடன் தனது LLB படிப்பை முடித்துள்ளார். அடுத்த கதை ஆதாரமற்ற அறிக்கைகளுக்கு தேவையற்ற முக்கியத்துவம் கொடுப்பது நீதி நலனைப் பாதிக்கும்: சிலை தடுப்புப் பிரிவின் முன்னாள் இன்ஸ்பெக்டர் ஜெனரலின் மனுவை சென்னை உயர் நீதிமன்றம் அனுமதித்தது. சிலை கடத்தல் தடுப்புப் பிரிவு (ID) தலைவராக நியமிக்கப்பட்ட முன்னாள் சிறப்பு அதிகாரி மீதான நடவடிக்கைகளை சென்னை உயர் நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. ஸ்வஸ்தி சதுர்வேதி எழுதியது| 1 அக்டோபர் 2025 காலை 10:00 மணி நீதிபதி ஆர்.என். மஞ்சுளா, சென்னை உயர் நீதிமன்றம், மதுரை அமர்வு தமிழ்நாட்டில் ஐடல் பிரிவு-சிஐடி (குற்றப் புலனாய்வுத் துறை)-யில் பணியாற்றி 2018 ஆம் ஆண்டு பணியில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற முன்னாள் காவல் ஆய்வாளர் (ஐஜிபி) தாக்கல் செய்த மனுவை சென்னை உயர் நீதிமன்றம் அனுமதித்துள்ளது. மதுரை கிளையில் அவர் தாக்கல் செய்த அசல் மனுவில், எஃப்.ஐ.ஆர் தொடர்பான முதற்கட்ட அறிக்கையின் நகலை வழங்க வேண்டும் என்ற அவரது வேண்டுகோளை நிராகரித்த மதுரை கூடுதல் தலைமை நீதித்துறை நடுவர் (ACJM) பிறப்பித்த எண்ணற்ற ஆவண உத்தரவின் பதிவுகளைக் கோரினார். நீதிபதி ஆர்.என். மஞ்சுளா தலைமையிலான தனி அமர்வு , “தற்போதைய அறிக்கையில் மனுதாரர் பெற்ற தகவல்களின் அடிப்படையில் எடுத்த அனைத்து நடவடிக்கைகளும் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டவை என்று விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளன. அத்தகைய அறிக்கைக்கு செல்லுபடியாகும் தன்மையை வழங்குவது, விசாரணை முடிவடைவதற்கு முன்பே, வழக்குத் தொடரும் வழக்கின் மீது நீதிமன்றத்தின் மனதில் பாரபட்சத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். இதுபோன்ற ஆதாரமற்ற அறிக்கைகளுக்கு அதற்குத் தகுதியானதை விட அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க அனுமதிக்கப்பட்டால், காவல்துறை அதிகாரிகள் சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொரு வழக்கிலும், ஒரு எதிர் கும்பல் விசாரணைக் குழுவிற்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்கத் தொடங்கி, விசாரணைக் குழுவால் சேகரிக்கப்பட்டு நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட தகவல்களை நாசப்படுத்த முயற்சிக்கும். இத்தகைய ஆரோக்கியமற்ற போக்கு நிச்சயமாக நீதியின் நலனைப் பாதிக்கும்.” மேற்கண்ட பொதுவான பார்வைக்கு அப்பாற்பட்ட விதிவிலக்கான சூழ்நிலைகள் இருக்கலாம் என்றும், எனவே, நீதிமன்றங்கள் வழக்குக்கு வழக்கு அடிப்படையில் மட்டுமே பொருட்களை மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும் என்றும் பெஞ்ச் மேலும் கூறியது. மனுதாரர் சார்பாக மூத்த வழக்கறிஞர் சி. அருள் வடிவேல் @ சேகர் மற்றும் வழக்கறிஞர் எம். பொழிலன் ஆகியோர் ஆஜரானார்கள் . பிரதிவாதிகள் சார்பாக மூத்த வழக்கறிஞர் கே. ஸ்ரீனிவாசன் மற்றும் சிறப்பு அரசு வழக்கறிஞர் (SPP) டி. மொஹிதீன் பாஷா ஆகியோர் ஆஜரானார்கள். உண்மை பின்னணி The Petitioner namely A.G. Ponmanickavel, a former IGP was appointed as a Special Officer to head the Idol Wing-CID, Chennai to deal with the cases of theft of idols and antiques in all stages for a period of one year subsequent to his superannuation in 2018. Allegedly, the ancient idols in ancient temples in Thanjavur District worth several crores of rupees were moved and stocked unofficially against the H.R. & C.E. norms and the trustees along with the Executive Officers of H.R. & C.E. Department created records as though the idols are intact, when factually six idols out of which, five belonging to various temples were missing. Instead of keeping the idols in the ICON centre, they were allegedly kept in an unauthorised tunnel and also in a scrap room belonging to the Public Works Department. Despite numerous complaints being given, no action was taken. It was alleged that the Petitioner along with other officials came into possession of 6 idols and sold two of the idols to a notorious smuggler for Rs. 15 lakhs, which in turn were sold for Rs. 6 crores. During the proceedings, the Petitioner appraised the difficulties faced by the Idol Wing and the modus operandi of the culprits for smuggling the idols out of India. The Central Bureau of Investigation (CBI)-Respondent had conducted a preliminary enquiry and filed a report before the ACJM and the Petitioner’s request to grant a copy of the enquiry was rejected on the ground that the investigation was pending. Being aggrieved, he was before the High Court. Reasoning The High Court after hearing the arguments from both sides, laid down the following principles – (i) Firstly, any person aggrieved of producing any false evidence or fabricating any document during judicial proceedings before a Court can make an application seeking the Court to make a complaint under Section 340 Cr.P.C., but it can be only after the proceedings are concluded. (ii) If the Court declines to form an opinion to give a complaint in writing and rejects the application of the applicant, the one and only course open to him is to file an Appeal under Section 341 Cr.P.C. before the Appellate Court within the meaning of Section 195(4) Cr.P.C. (iii) The Court which is meant under Section 195 Cr.P.C. is the Court to which the former Court is subordinate. In other words, it is immediate Superior Court of the Court where the offences enumerated under Section 195 (1)(b) are said to have been committed. (iv) When such an Appeal is made under Section 341 Cr.P.C. the order made by the Appellate Court under Section 341 (2) shall be final. (v) Against the Order made by the immediate appellate Court under Section 341(2), no revision would lie before any Courts, which would otherwise have the revisional jurisdiction. The Court clarified that a person aggrieved on the allegation that a false evidence has been produced before the Court, cannot seek any remedy before the Sessions Court or the High Court by seeking direction even against the Court which is supposed to make a complaint under Section 340(1) Cr.P.C. “Even for any extraneous reasons, if a person seeks directions before the superior courts, the superior courts can only remand such applications back to the Courts where the alleged materials are produced for considering the application, after concluding the proceedings and by following the procedure under Section 340 Cr.P.C.”, it said. The Court remarked that if every confession statement is believed to be the craft of the investigation officer no case can move forward and it might have been possible for an investigation officer how far a confession can help both the prosecution and the accused in the event of an accused is allowed to be an approver. “The information about the genuineness of the confession given by the approver turned accused Deenadayalan is something within his knowledge. Without getting any substance of that nature of falsehood from the very mouth of Deenadayalan, some imaginary statement about the reliability of the statement of that accused cannot be made. It is up to the Investigation Officer to get any clue from such statement and proceed or drop further investigation in his best judgment. Even if he makes any wrong judgment on the facts collected by him and file a report to the court, then the ball lies in the court and thereafter it is for the court to appreciate the acceptability of the same by applying its mind before taking cognizance of the same”, it noted. The Court added that for the mere production of the statements collected, which the CBI believes to be false even before those materials are testified in the trial, an Investigating Officer cannot be charged on several counts of offences, especially on the allegation of fabricating or producing false evidence or false charging. “In any criminal case filed by a responsible Investigation Officer, if the Court presumes on the representation made by one of the accused that all the materials are false and that the Investigation Officer has to be prosecuted for bringing false evidence, no police officer will dare to investigate any criminal case by discharging his duty as an Investigation Officer. Because any accused can play game with the Investigation Officer by dragging him to criminal charges. It can also go to the extent of initiating disciplinary proceedings against the Officer”, it further observed. The Court also said that if the Court has not been given with any discretionary power to form its own opinion in order to prefer a Complaint under Section 195 of the Criminal Procedure Code, 1973 (CrPC), everyone will try to stall the proceedings by making such complaints and undo the investigation already made and render the materials collected inactive. “There may be an argument that even though the final report filed cannot be treated as a complaint of the court as described under sec.340 Cr.P.C., the report can be still be considered as material for the court to form an opinion at the end of the trial for initiating action for fabricating false evidence before the court. But that can be applicable only if the charge sheet contains any actionable material which might come to the help of the court to form an opinion”, it also noted. Conclusion The Court was of the view that the report is like a defence statement basing on the presumption that all those statements and materials available against the police officers are obtained under duress and by blaming the decisions taken by the Petitioner during the course of discharging his duties as the Head of the special team. “Hence, the final report needs to be quashed in order to ensure that there shall not be any prejudice in the mind of the Court till the main case is disposed and allow the Court to form its own uninfluenced opinion basing on the appreciation of evidence available during the trial”, it concluded. Accordingly, the High Court allowed the Petition and quashed the proceedings against the Petitioner. Cause Title- A.G. Ponmanickavel v. State through the Central Bureau of Investigation & Anr. (Case Number: Crl.O.P.(MD) Nos.4583 and 2263 of 2025) Click here to read/download the Judgment Madras High CourtJustice R.N. ManjulaCentral Bureau of InvestigationTheft Swasti Chaturvedi Assistant Editor Swasti Chaturvedi is an Assistant Editor at Verdictum, specializing in meticulously covering Supreme Court and High Court Judgments. She holds a postgraduate degree – LL.M. in Business Law and B.B.A. LL.B. from the Department of Law, PIMR, Indore, Madhya Pradesh. She brings over two years of expertise in legal writing and editing to her role. Prior to Verdictum, she worked as a Legal Analyst in the Corporate Sector. SIMILAR POSTS Madras High Court Undue Importance To Baseless Reports Will Affect Interest Of Justice: Madras High Court Allows Plea… Madras High Court Certificate From Revenue Authorities Need Not Be Accepted As Conclusive Proof To Declare A Person As… Madras High Court RERA Act Does Not Provide Power To Grant Injunction: Madras High Court Madras High Court Man’s Legal, Moral And Social Duty To Maintain Wife And Mother During Their Lifetime: Madras High… About Verd